بهلول عاصی   ۲  /  ۱/  ۱۴۰۴

من بیعار چرا زرد تر از پاییزم؟
همچو آن مرد گرفتار به دار آویزم !
بخت و اقبال مرا بر محک شوم زدند
در فراوانی ایام چرا ناچیزم ؟

بهلول عاصی     ۱ /  ۱ /  ۱۴۰۴   

ای مرغ شکسته پر تو را می جویم
هر جا که گلی رها شده می بویم
در سوگ همان مرد که امروز شکست
پروانه صفت گِرد زمان می پویم