هر چه گشتم این جهان را با چراغ
من ندیدم عاقلی ، در صحن باغ
مولوی گفتا به هفتصد سال پیش
هر که آگه شد،بسی شد نقره داغ
آدم عاقل که جایش باغ نیست
گر میسر شد ترا وقت فراغ